அப்போதே `தலைவரிடம் என்னவோ திட்டம் இருக்கு’ என்று பரபரவென இயங்க ஆரம்பித்திருக்கிறது, ரஜினி தரப்பு. அதே பரவசத்துடன் தன் தரப்பு ஆட்களோடு ரஜினி மந்திராலோசனையில் திளைக்க, இப்போது சத்தியநாராயணா இடத்தில் சுதாகர் வந்திருக்கிறார். இன்னும் ரசிகர் மன்ற அளவில் சில வேலைகள் ரகசியமாக படு வேகத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

“எங்கள் தலைவரும் பச்சைத் தமிழன்தான்” என்று தமிழகம் முழுவதும் உள்ள ரசிகர்கள் சந்தோஷ கூத்தாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்நிலையில், ரஜினியின் பூர்வீக பூமியும், அவர் பிறந்த இடமுமான நாச்சிக்குப்பத்திற்குச் சென்றோம்.

பச்சைப் பசேல் கிராமம். பழங்கால மண் சுவர், நாட்டு ஓடுகள் வேய்ந்த நேர்த்தியான வீடுகள். பெரும்பாலும் மராட்டி மொழி பேசும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வீரசிவாஜியின் படம் பூஜை அறையில் உள்ளது.

ரஜினியின் தாய் மாமா துக்காராம் ராவின் குடும்பத்தினர்தான் தற்போது இங்கு இருக்கின்றனர். வீட்டின் முன் அறையில் பல குடும்ப போட்டோக்களுக்கு நடுவே தன் தாய்மாமா துக்காராமை பாசத்தோடு கட்டிக் கொண்டு ரஜினி நிற்கும் போட்டோவும் இருந்தது. 76-ல் எடுக்கப்பட்ட அந்த போட்டோ, `ரஜினியின் அப்பா ரானோஜிராவ் உடல் நிலை சரியில்லாத போது, பெங்களூரில் அவரைப் பார்க்கச் சென்றபோது எடுத்த படமாம்.

இப்போது அந்த வீட்டில் ரஜினியின் அத்தை சரஸ்வதி பாய் மட்டுமே இருக்கிறார். ரஜினியின் அம்மா, அப்பா வாழ்ந்த நாட்களை நினைவு கூர்ந்தார்.

“ரஜினியோட அப்பா பிறந்த ஊரும் இதுதான். ரஜினி பிறந்த ஊரும் இதுதான். ரஜினி அம்மா ராம்பாய் குடும்பம் இதே ஊர் பக்கத்துல இருந்தாங்க. அவங்க குடும்பமே பிழைப்புத்தேடி பெங்களூர் போய்ட்டாங்க. அப்பப்ப இங்க வந்து போவாங்க. அந்த சமயத்துலதான் ரஜினி அப்பா ரானோஜி ராவ்க்கும், ராம்பாய்க்கும் கல்யாணம் நடந்தது. வயல் வேலை தவிர, வேற எதுவும் இங்க பிழைக்க வழி கிடையாது. இருக்குற நிலத்தை வீட்ல பெரியவங்க பார்த்துப்பாங்க. புள்ளங்களை, சம்பாதிக்க பக்கத்துல இருக்குற பெங்களூருக்கு அனுப்பிடுவாங்க.

இப்பக்கூட ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் ஒருத்தரோ ரெண்டு பேரோ பெங்களூர்ல வேலை பார்க்குறாங்க. கிருஷ்ணகிரியில வேலை வாய்ப்புக்குவழியில்லாததால, இங்கிருந்து 70 கி.மீட்டர் தூரம் இருக்கிற பெங்களூருக்குப் போயிடுறாங்க. ரஜினி அப்பாவும் மனைவியோட பெங்களூர் போயிட்டார். அனுமந்த் நகர்ல தங்கி அவரு அப்பா  போலீஸ் வேலை பார்த்தார். பிரசவத்துக்காக இங்க வந்துடுவாங்க. அப்ப ரஜினி வயித்துல இருக்கும் போது, இங்க இதே காம்பௌண்ட்ல எங்க சொந்தக்காரங்க கூடதான் ராம்பாய்  இருந்தாங்க. அப்பல்லாம் ரொம்ப கஷ்டமான சூழ்நிலை. சாப்பாட்டுக்கும் அன்றாட செலவுக்கும் திண்டாட்டமா இருக்கும். அந்தக் கஷ்டமான நேரத்துலதான் ரஜினி பிறந்தார், இதே வீட்டில்” என்று வசூல் சக்ரவர்த்தியின் வரலாற்றுத் தொடக்கத்தைக் கூறினார் சரஸ்வதிபாய்.

“என்னோட கணவர் துக்காராம் மேல ரொம்பப் பிரியம் வெச்சிருந்தார் ரஜினி. அவர் இருக்குற வரைக்கும் சென்னைக்குப்போய் ரஜினியைப் பார்த்துட்டு வந்திட்டிருந்தார். அவரு சின்ன வயசுல இங்கேயே மூணு வருசம் அம்மாவோட தங்கியிருந்தார். பெங்களூர் போன பிறகு அடிக்கடி குடும்பத்தோட வருவாங்க. அவரு மெட்ராஸ் போயி சினிமாவுல சேர்ந்த பிறகு தியேட்டர்ல தான்  அவரைப் பார்ப்போம்,” என்று ஏக்கத்தோடு சொன்ன சரஸ்வதி ரஜினியின் தாய்வழி சொந்தங்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

வி.ஐ.பி. கேள்வி கேட்டு, ரஜினியிடம் `வெரிகுட்’ வாங்கிய கார்த்திக்கை சந்தித்தோம். “பல முறை தலைவரை சந்தித்துப் பேசியிருக்கேன். ஒருமுறை என்னை வீட்டுக்கு வரவழைத்து மன்றம் தொடர்பா பேசினப்ப `கிருஷ்ணகிரியிலருந்து நீங்க வர டைம் ஆறு மணி நேரமாகுமா?’னு கேட்டார். `நான் கூட கிருஷ்ணகிரி தான்… நாச்சிக்குப்பம் நான் பிறந்தது’ன்னு போகிற போக்கில் சொன்னார். அப்போது அதுபற்றி நானும் கவனிக்கலை. அந்தக் கேள்விதான் இப்போது கேட்டேன். ரொம்பவும் சந்தோசமாயிட்டார். தலைவர் சந்தோசம் தானே எங்களுக்கு சந்தோசம். இனி அவர் என்ன சொன்னாலும் செய்யத் தயாரா இருக்கோம்” என்று கார்த்திக்கின் குரலில் உற்சாகம் பீரிடுகிறது.

கடந்த 92-ல தான் புதிய மன்றம் தொடங்க தடை போட்டிருக்கிறார் ரஜினி. இதற்கும் ஒரு காரணம் கூறுகிறார்கள். தீவிர ரசிகர்களின் பெற்றோர் சிலர் `எங்க பையன் உருப்படியா வேலை செய்யாம உங்க படத்துக்கு கட்_அவுட் வைக்கிறான்’னு தொடர்ந்து புகார் வர புதிய மன்றப் பதிவை நிறுத்தச் சொல்லியிருக்கிறார் ரஜினி.

ஆனால் “ `எந்திரன்’ முடிந்தவுடன் அரசியல் பற்றி உட்கார்ந்து பேசுவோம்” என்ற ஒற்றை வார்த்தை ரசிகர்களை குஷிப்படுத்தியிருக்கிறது.இதையெல்லாம் விட, சமீபத்தில் சென்னை வந்த அத்வானி, ரஜினியிடம் “உங்களுக்கு இருந்த ஒரே தடை கர்நாடகக்காரர் என்கிற முத்திரை. அதுதான் உடைந்து விட்டதே. இனியும் என்ன தயக்கம்? களத்தில் இறங்குங்கள்” என்று வெளிப்படையாக பேசியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. மெளனமாக அதைக் கேட்டுக் கொண்டார் ரஜினி. இப்போது அவர் மனதில் நாச்சிக்குப்பத்தில் தாய் தந்தைக்கு நினைவு மண்டபம் கட்டும் திட்டம் ஓடிக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள், அவர் முகக் குறிப்பறிந்த நெருங்கிய நண்பர்கள்

kumudam

தூத்துக்குடி மாவட்டம், சாயர்புரம் அருகில் உள்ள சிவலூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் செந்தூர்பாண்டி. 45 வயதான இவர்தான் புதுப் பெண்ணிற்கு ஆசைப்பட்டு வீட்டில் இருந்த பொருள்களை எல்லாம் இழந்து நடுத் தெருவில் நிற்கிறார். நடந்தது என்ன? விசாரணைக்காக சாயர்புரம் காவல்நிலையத்திற்கு வந்திருந்த அவரிடமே கேட்டோம். “இப்படி அசிங்கமாக ஏமாந்துட்டோமே என்று நானே வெட்கத்தில் வெளியே தலைகாட்ட முடியாமல் கூனிக்குறுகி நிற்கிறேன். பார்க்கிறவங்க எல்லோரும் `இந்த வயசுல உனக்குத் திருமணம் தேவைதானா?’ என்று கேலி செய்யத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இதுல உங்ககிட்ட என்னத்த சொல்ல…” என்று தயங்கியவரை `உங்களைப் போல வேறு யாரும் அவர்களிடம் ஏமாந்துவிடக் கூடாது அல்லவா…?’ என்று எடுத்துச் சொல்லி அவரைப் பேச வைத்தோம். நீண்ட தயக்கத்திற்குப் பிறகுதான் நம்மிடம் பேசினார் செந்தூர்பாண்டி. இனி அவர்…

“என் மனைவி பேச்சியம்மாள் ஒன்றரை வருடங்-களுக்கு முன்பு உடல் நலமில்லாமல் இறந்துவிட்டாள். எனக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். மகள் சொர்ணக்கனி பாளையங்கோட்டையில் உள்ள பள்ளியில் ப்ளஸ் டூ படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். மகன் வெள்ளைத்துரை, ஓட்டபிடாரத்தில் உள்ள ஒரு பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். இரண்டு பிள்ளைகள் இருக்கிற தைரியத்தில்  மனைவி இறந்த துக்கத்தைக் கூட மறந்து வாழ்ந்து வருகிறேன். இந்த நிலையில், கடந்த 15-ம் தேதி  பெருங்குளம் நடுவூரைச் சேர்ந்த மகாராஜன் என்பவரிடம் அறிமுகமில்லாத ஒருவர் `என்னிடம், கஷ்டப்பட்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அழகான பெண் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அவளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க வசதி இல்லை. எனவே, திருமணமாகாத அல்லது மனைவியை இழந்து தனியாக இருக்கும் வயதானவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?’ என்று கேட்டிருக்கிறார். அதற்கு அந்த மகாராஜன், `எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் மனைவியை இழந்து தனியாக இருக்கிறார்’ என்று என் அட்ரஸைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அன்று இரவே என் வீட்டுக்கு அந்த ஆள் (புரோக்கர்) வந்தார். வந்தவர் `என்னிடம் ஒரு பெண் இருக்கு. இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை. அதே நேரத்தில் அவளுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க அவர்கள் வீட்டில் வசதியும் இல்லை. நீங்கள் மனைவி இல்லாமல் தனியாக இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன். நீங்கள் மட்டும் அந்தப் பெண்ணை கல்யாணம் செய்து கொண்டால் உங்களுக்கு ஏற்ற மனைவியாக அவள் இருப்பாள். உங்களுக்கு காபி போட்டுக் கொடுக்க, சமையல் செய்து கொடுக்க ஒரு ஆள் தேவைதானே…’ என்று ரொம்ப அக்கறையுடன் பேசினார்.

அதற்கு நான், `என் மனைவி இறந்து ஒன்றரை வருடம்தான் ஆகிறது. தலைக்கு மேலே வளர்ந்த பிள்ளைகள் வேறு இருக்கிறார்கள். எனவே எனக்குக் கல்யாணம் தேவையில்லை’ என்றேன். `உங்கள் வீடு தேடி வந்த பெண்ணை வேண்டாம் என்று சொல்லா-தீர்கள்!’ என்று அவர் என்னை வற்புறுத்தினார். அந்த புரோக்கர் வந்த செய்தி தெரிந்து என் வீட்டு முன்பு ஊர்க்காரர்களும் உறவினர்களும் கூடிவிட்டார்கள்.

அவர்களும் என்னிடம், `வீடு தேடி வந்த சீதேவியை வேண்டாம் என்று சொல்லாதே. உனக்கும் கடைசி காலத்திற்கு உதவி செய்ய ஒரு ஆள்தேவைதானே..’ என்றார்கள். அவர்களிடம் `கல்யாணச் செலவுக்கு என்னிடம் பணம் இல்லையே…’ என்றேன். அதற்கு ஊர்க்காரர்கள் `நம்ம மகளிர் குழுவில் பணம் இருக்கிறது. அதைத் தருகிறோம், கவலைப்படாதே’ என்று சொல்லி என் மனதை மாற்றிவிட்டார்கள்.

வேறு வழியில்லாமல் சரி என்று தலையாட்டினேன். வந்தவர், `நேரம் ஆகிவிட்டது. எனவே இன்று இரவு இங்கேயே தங்கிக் கொள்கிறேன்’ என்று என் வீட்டிலேயே படுத்துக் கொண்டார். வீட்டில் இருந்தே அந்தப் பெண்ணுக்கு போன் பண்ணி வீட்டு அட்ரஸைச் சொல்லி வரச் சொன்னார். மறுநாள் 16-ம் தேதி காலையில் ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் டாண்ணு அந்தப் பெண் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். பொண்ணு பார்க்க அழகாகத்தான் இருந்தாள். பெயர் லட்சுமி என்றாள். அவளைப் பார்த்ததும் எனக்கும் கல்யாண ஆசை வந்துவிட்டது.

அதற்குப் பிறகு அவர்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் தலையை ஆட்டத் தொடங்கினேன். அதைத் தொடர்ந்து எனக்கும், பெண்ணுக்கும் கல்யாண உடைகள் எல்லாம் எடுக்க ஆள் அனுப்பினோம். அதற்கு நான்தான் பணம் கொடுத்தேன். அவள் மட்டும் விலை உயர்ந்த சேலை எடுத்துக்கொண்டாள். உறவினர்கள் யாரையும் அழைக்க வேண்டாம் என்றும் சொல்லிவிட்டார்கள். ஊர்க்காரர்கள் முன்னிலையில் எங்கள் ஊரில் உள்ள பெருமாள் கோயிலில் வைத்துக் கல்யாணம் நடந்தது. போட்டோவெல்லாம் எடுக்கவேண்டாம் என்று கூறிவிட்டார்கள். அவர்கள் வீட்டில் இருந்து யாரும் வரவில்லை. கேட்டதற்கு `எனக்கு யாரும் இல்லை’ என்று கூறிவிட்டாள். கல்யாணம் முடிந்ததும் எங்களை முதல் இரவுக்கு அனுப்பிவிட்டு அந்த ஆள் (புரோக்கர்) ஊருக்குச் சென்றுவிட்டார். இந்த வயசுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு வாழ்க்கையா என்று மனதுக்குள் சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டு முதல் இரவுக்குத் தயாரானேன்.

வீட்டுக் கதவை அடைத்து அதற்குத் தயாரானதும் `என்ன உங்க கால் விரலில் புண்ணாக இருக்கிறது’ என்றாள். `அது வயலில் வேலை செய்யும்போது மம்பட்டி வெட்டிவிட்டது’ என்றேன். `அய்யய்யோ… இப்படி புண்ணை வைத்துக் கொண்டு எப்படி வேலை செய்வீர்கள். நான் நர்ஸ் வேலைக்குப் படிச்சிருக்கிறேன். உங்களுக்கு ஊசி போட்டு புண்ணை குணமாக்குகிறேன்’ என்றவள், அவள் கொண்டு வந்த பையில் இருந்த மருந்தை எடுத்து எனக்கு ஊசி போட்டாள். `பரவாயில்லையே, ஊசி எல்லாம் போடத் தெரியுதே’ என்று சந்தோஷப்பட்டேன்.  அதைப் பயன்படுத்தி `வீட்டு பீரோவை இங்கேயா வைப்பது. அதை வடக்கு திசை பார்த்துத்தான் வைக்க வேண்டும்’ என்று பீரோ சாவியை வாங்கிக் கொண்டாள். ஊசி போட்டதும் நான் அப்படியே தூங்கிவிட்டேன். காலையில் எழுந்து பார்த்தபோது நான் தனியாகவும், அவள் தனியாகவும் படுத்திருந்தோம்.

காலையில் எழுந்தவுடன் அந்த ஆள் வந்து `உங்களுக்கு ஜாம், ஜாமுன்னு திருமணம் முடிந்துவிட்டது. எனவே எனக்கு புரோக்கர் ஃபீஸ் 2,500 ரூபாய் தாருங்கள்’ என்று வாங்கிக் கொண்டார். பிறகு பெண்ணின் பொருட்கள் ஓர் இடத்தில் இருப்பதாகவும் அதை எடுத்துக்கொண்டு வரலாம் என்றும் சொல்லி என்னை அழைத்தார்கள். பரவாயில்லையே, பொருள்கள் எல்லாம் வைத்திருக்கிறார்களே என்று அவர்களுடன் சென்றேன்.

என்னை திருநெல்வேலி பஸ் நிலையத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே என்னைத் தனியாக உட்கார வைத்துவிட்டு என் மனைவி! இல்லை, இல்லை அந்தப் பொண்ணு தனது செல்போனுக்கு ரீ சார்ஜ் பண்ணிக்கொண்டு வருவதாகச் சொல்லி  ஒரு பக்கம் சென்றாள். அந்த ஆளோ, `நான் ஒரு ஆளைப் பார்த்துவிட்டு வருகிறேன்’ என்று இன்னொரு பக்கம் சென்றார். அவ்வளவுதான், அதற்குப் பிறகு அவர்களைக் காணவேயில்லை. என் இரண்டாவது கல்யாண வாழ்க்கை அதோடு முடிந்துவிட்டது. பஸ்நிலையம் முழுவதும் தேடிப் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன்.

வீட்டில் வந்து பீரோவை திறந்து பார்த்தால் அதில் இருந்த நகை, பணம் எதையும் காணவில்லை. இரண்டு பவுன்  தங்க செயின், அரை பவுன் உள்ள மூன்று மோதிரங்கள், இரண்டு ஜோடி தங்க கம்மல்கள் எல்லாம் திருட்டுப் போயிருந்தது. எல்லாத்தையும் அவள்தான் எடுத்துப்போய்விட்டாள். இதை எல்லாம் பார்த்து ஊரே கேலி செய்தது. இந்த வயதுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு அவமானமா?  தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்தேன். உறவினர்கள்தான் போலீஸில் புகார் செய்யலாம் என்றார்கள்” என்றவர், “அந்தப் பெண் இனிமேல் வேண்டாம். திருட்டுப் போன பொருள்கள் மட்டும் கிடைத்தால் போதும். அது திரும்பவும் கிடைக்குமா?” என்று அப்பாவியாகக் கேட்டார் செந்தூர்பாண்டி.

 இதற்கு காவல் துறை என்ன சொல்கிறது? வழக்கை விசாரித்து வரும் சாயர்புரம் காவல்நிலைய சப்இன்ஸ்பெக்டர் ஹரிஹரனிடம் கேட்டோம். “அந்த கும்பலுக்கு வேலையே இதுதான் போலிருக்கிறது. இந்தப் பகுதியிலேயே இதேபோல பலரை அவர்கள் ஏமாற்றியிருக்கிறார்கள். ஆனால், யாரும் வெட்கப்பட்டு புகார் தர மறுக்கிறார்கள். அந்த புரோக்கரும், அந்தப் பெண்ணும் கணவன், மனைவியாக இருப்பார்கள் என்றுதான் தெரிகிறது. வயதான, திருமணமாகாத அப்பாவிகள்தான் அவர்களின் குறி. அந்த வகையில்தான் இந்த செந்தூர்பாண்டியை அவர்கள் செலக்ட் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பற்றிய ஒரு க்ளு கிடைத்திருக்கிறது. எனவே. விரைவில் அவர்களைப் பிடித்துவிடுவோம்” என்றார். 

ஏமாறுபவர்கள் இருக்கும்வரை ஏமாற்றுபவர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். செந்தூர்பாண்டியைப் பார்த்தாவது மற்றவர்கள் உஷாரானால் சரி!

kumudam